خلیع

خلیع. [ خ َ ] ( ع ص ) آن کودکی که اهل او او را از خانه بیرون رانده اند. ج، خُلَعاء. منه: غلام خلیع. || آنکه عاجز گردانیده باشد اهل خود را بجنایت. ( منتهی الارب ) ( از لسان العرب ) ( از تاج العروس ).
خلیع. [ خ َ ] ( ع ص، اِ ) صیاد. || غول. || گرگ. || تیر قمار که داو آن نیاید. || قمارباز گروبندنده. || جامه کهنه. || کودک کثیرالجنایت و شرور. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). || ابله. ( ناظم الاطباء ).
خلیع. [ خ َ ] ( اِخ ) حسین بن ضحاک بن یاسر. رجوع به ابن ضحاک درین لغت نامه و رجوع به الاعلام زرکلی ج 1 ص 295 شود.

(خَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - خلع شده. ۲ - پریشان. ۳ - نابه فرمان. ۴ - خودکام.

( صفت ) ۱ - خلع شده. ۲ - پریشان نا بشامان. ۳ - نا بفرمان. ۴ - خود کام خویشتن کام.
حسین بن ضحاک بن یاسر

خلع شده.
پریشان.
نابه فرمان.
خودکام.

💡 فارغ و مشغول و مستور و خلیع سخت در کاریم و بی کاریم ما

💡 لباس دانایی بیفکند و پلاس رسوایی پوشید و خلیع العذار در کوی و بازار مدینه می گردید. دوستان بر ملامت او برخاستند اما هیچ سود نداشت، زبان حالش به این کلمه متکلم بود و به این ترانه مترنم.

💡 فرو هشته از علم برقع بروی نبوده چو جاهل خلیع العذار

💡 این فسانه از بهر آن گفتم که رضایِ نفس باندک و بسیار طلب نباید کرد و او را در مرتعِ اختیارِ طبع خلیع‌العذار فرا نباید گذاشت.

💡 تاب تحمّل نماند، یا لجاالهاربین علم ستیرالجبین، جهل خلیع العذار