یشتن

یشتن. [ ی َ ت َ ] ( مص ) به لغت زند وپازند، آهسته دعا خواندن بر طعام و زمزمه کردن مغان در وقت طعام خوردن و درخواست نمودن و استدعا کردن ونیاز کردن و ستایش نمودن. ( از برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). یشتن مصدر پهلوی ( هم ریشه یزشن ) به معنی خواندن کتاب مقدس و اوراد. ( یادنامه پورداود ذیل ص 211 ): آن چهل هزار مرد بر یزشن کردن ایستادند و درونی بیشتند و قدری په [ پیه ] برآن درون نهادند چون تمام بیشتند یک قدح شراب به ویراف دادند. ( از ترجمه ارداویراف نامه به نقل یادنامه پورداود ص 211 ). و رجوع به یزشن شود.

(یَ تَ ) (مص ل. ) ۱ - ستایش کردن، نیایش کردن. ۲ - دعا خواندن هنگام غذا خوردن.

پرستش کردن، عبادت کردن، ستایش کردن.

پرستش کردن، ستایش کردن، ستودن، عبادت کردن
به لغت زند و پازند آهسته دعا خواندن بر طعام و زمزمه کردن مغان در وقت طعام خوردن و درخواست نمودن و استدعا کردن و نیاز کردن و ستایش نمودن یشتن مصدر پهلوی به معنی خواندن کتاب مقدس و اوراد

ستایش کردن، نیایش کردن.
دعا خواندن هنگام غذا خوردن.
جشن گرفتن. یشتن اگر از یشت انشقاق یافته باشد، احتمالا یک واژه اوستایی است.

💡 تا ازو زخمی نگیرم دلپسند خویشتن برنمی دارم سر از دنبال پیکانش چو تیر

💡 خاتم از دست اهرمن بستان خویشتن را ز ما و من بستان

💡 رو به سوی مرقد آمد شیر و من دست شستم از حیات خویشتن

💡 که خون دل به فراقت ز دیده می بارد ز وصل خویشتنش زود عذرخواهی کن

💡 با وزیر خویشتن گفت ای وزیر چیست رای تو درین مشتی اسیر

💡 اگر به صورت غیری وگر به کسوت عین به هر صفت که برائی برای خویشتنی