گوت

گوت. [ گ َ / گُو ] ( اِ ) کفل و سرین مردم را گویند، و به ضم اول و ثانی مجهول، به زبان ترکی نیز همین معنی دارد. ( برهان ) ( آنندراج ). ترکی است، در ترکی جغتایی «کوت » ( سرین ). «جغتایی ص 463». ( حاشیه برهان قاطع چ معین ).
گوت. [ گُت ْ ] ( اِخ ) قومی آلمانی که ابتدا در نزدیکی مصب رود ویستول ساکن بودند و سپس به مشرق اروپا رفتند. استروگتها ( گت های مشرق ) در قرن 3م. در پانونی و مزی ساکن بودند. گتهای غربی یا ویزی گت به سرپرستی آلاری ( پادشاه آنان متوفی به سال 410 م. ) در سال 410 م. امپراتوری رم را محاصره کردند.در فارسی بیشتر این کلمه را به صورت گت می نویسند.

(گَ یا گُ ) [ آرا. سر. تر. ] (اِ. )کفل، سرین.

( اسم ) کفل سرین.
قومی آلمانی که ابتدا در نزدیکی مصب رود ویستول ساکن بودند و سپس به مشرق اروپا رفتند.

اصطلاح بسیار کهن شاید منسوب به گوتی، قبیله‌ای با هویت ناشناخته. گوت، گوتی، گوتیوم، گوتیان اصطلاحاتی هستند با ریشه و منشا مشترک رایج از هزاره سوم تا هزاره اول پیش از میلاد در تمدن بین‌النهرین.
کفل، سرین.

💡 چو رخشان کند رخ ز شرق آفتاب زحل خواه گوتاب و خواهی متاب

💡 گوته بود از ساغر می دست امیدم یا مصطبهٔ خانهٔ خمار بلند است

💡 کیوان که گوتوال سپهرت هر شبی بر درگه تو بندگی پاسبان کند