گندآور

( گندآور ) گندآور. [ گ ُ وَ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) مرد مردانه. ( لغت فرس اسدی ). مردم شجاع و دلاور و مردانه را گویند. ( برهان ) ( آنندراج ). جنگجو. سلحشور. سلیح شور. جنگاور. کند. کندا. گنداگر. پهلو. رزم آزما. محمّد معین در حواشی برهان قاطع نویسد: این لغت در فرهنگها بصورت «گندآور» آمده است. بعضی فضلای معاصر صورت اخیر را صحیح دانسته اند. نولدکه و هرن و هوبشمان آنرا با کاف تازی از ریشه «کند» بمعنی شجاع نقل کرده اند، ولف نیز در فهرست شاهنامه «کندآور»و «کندآوری » را با کاف تازی آورده است. بنابراین کندآور باید مرکب از: کندا ( شجاعت ) + ور ( پسوند اتصاف )باشد، نه از: کند ( شجاع ) + آور ( آورنده ) چه آور در کلمات مرکبه از اسم آید: رزم آور. تناور. دلاور. ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ذیل کندآور ). بهار معتقد بوده اند که این کلمه از گند به معنی بیضه و بمعنی فحل و کسی که روش مردانه دارد میباشد. ( از مزدیسنا چ 1 ص 338 ج 6 ). و رجوع به سبک شناسی ج 3 ص 86 شود:
بدو گفت رستم که گرز گران
چو یازد ز بازوی گندآوران.فردوسی.کجا آن خردمند گندآوران
کجاآن سرافراز جنگی سران.فردوسی. || سپهسالار. ( برهان ) ( آنندراج ):
به زاری همی گفت پس پیلتن
که شاها دلیرا سر انجمن
کیانی نژادا شها سرورا
جهان شهریارا و گندآورا.فردوسی.پذیره شدندش همه مهتران
بزرگان ایران و گندآوران.فردوسی.
گندآور. [ گ َ وَ ] ( نف مرکب ) عفونت آور. مولد گند.

( گندآور ) (گُ وَ ) (ص فا. ) پهلوان، شجاع.

( گندآور ) = کنداور

( گند آور ) ( صفت ) آنکه تولید گند کند عفونت آور.

پهلوان، شجا

💡 به پیراهن خیمه یک لشکری به بر جمله را ساز گندآوری

💡 به جان و سر شاه گندآوران به جان و سر خسرو خاوران

💡 بدو گفت بگزین ز لشکر سوار دلیران و گندآوران سی هزار

💡 بگفت و برآورد گرز گران چنان چون بود رسم گندآوران

💡 بزرگان و گندآوران جهان را ز اعجاز خود مات و مدهوش کردی

💡 چو دیده شد از خواب و باده گران سوی خیمه رفتند گندآوران