گلرخسار

گلرخسار. [ گ ُ رُ ] ( ص مرکب ) گل رخ. آنکه رخسارش چون گل باشد. گلچهره. زیبارخسار: از این جعدمویی، سمن بویی، ماهرویی، مشتری عذاری، گلرخساری. ( سندبادنامه ص 235 ).
انگبین لب شدی و گلرخسار
انگبین بی مگس چو گل بی خار.نظامی.آمدند آنگهی پذیره کار
پیش آن سروقد گلرخسار.نظامی.و در موضع سقاة هرخوش پسری... گلرخساری... کمر بر میان بسته. ( جهانگشای جوینی ).

گلرخ: از این جعد مویی سمن بویی ماهرویی مشتری عذاری گلرخساری.

اسم: گلرخسار (دختر) (فارسی) (گل) (تلفظ: gol rokhsār) (فارسی: گلرخسار) (انگلیسی: gol rokhsar)
معنی: گل رخ، آنکه رخسارش چون گل باشد، گلچهره، زیبارخسار

کسی که چهره‌اش مانند گل باشد، بویژه بانوان.
از اسامی زنانه فارسی.

💡 خاری ار نیست بدل، از پی گلرخساری کش بود سبزهٔ خط غالیه گون نتوان رفت

💡 هفته ای بیش نپاید بچمن صحبت گل همچو هم صحبتی سیمبر گلرخسار

💡 پس آنگه گفت با شاپور برخیز بر آن سرو گلرخسار رو تیز

💡 نوبهارست و گل آتش زده در هر خاری لاله را چشم چهار از پی گلرخساری

💡 به هر جا یار گلرخسار گردد اگر گلخن بود گلزار گردد

💡 میل خاطر بگلستان نکشد خواجو را اگرش دست دهد طلعت گلرخساری