گلابه

گلابه. [ گ ِ ب َ / ب ِ ] ( اِ مرکب ) گل و لای. ( غیاث ) ( آنندراج ). گِلاب. || گِل به آب سرشته که بدان دیوار اندایند. ( غیاث ) ( آنندراج ):
چو دیوار شهر اندرآید ز پای
گلابه نباید که ماند بجای.فردوسی.
گلابه. [ گ ُ ب َ / ب ِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان دوقایی بخش حومه شهرستان قوچان واقع در 38هزارگزی جنوب قوچان و 12هزارگزی جنوب راه شوسه عمومی مشهد به قوچان. هوای آن معتدل و دارای 30 تن سکنه است. آب آنجا از چشمه و محصول آن غلات و بنشن و شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 ).

گل ولای، گلاوه هم گفته شده
( اسم ) گل باب سرشته که بدان دیوار را اندود کنند گل و لای: چنانکه شاهد و معشوقه گلابه برسر عاشق میریزد و در چشم وی میزند تا وی چشم باز نتواند کردن.
دهی است از دهستان دو قایی بخش حومه شهرستان قوچان

💡 جز گلابه در تنت کو ای مقل آب صافی کن ز گل ای خصم دل

💡 گلابها اگر از آفتاب تلخ شوند ز سوز عشق بود تلخی گلاب سخن

💡 گیرد ز اشک من رگ تلخی گلابها تا ریشه کرد در دل من آرزوی گل

💡 گلابه چند ریزی بر سر چشم فروشو چشم از گل من عیانم

💡 زانک این اسما و الفاظ حمید از گلابهٔ آدمی آمد پدید

💡 اگر چه دلبر ریزد گلابه بر سر تو قبول کن تو مر آن را به جای مشک تتار