گدای

گدای. [ گ َ / گ ِ ] ( ص، اِ ) گدا. ساسان. ( دهار ) ( برهان ). مسکین:
از سلیمان و مور و پای ملخ
یاد کن آنچه این گدای آرد.انوری.سلطان سعادت آنچنان نیست
کاندیشه هر گدای دارد.خاقانی.بروای گدای مسکین در دیگری طلب کن
که هزار بار گفتی و نیامدت جوابی.سعدی.رجوع به گدا شود.
گدای. [ گ َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان ساری سوباسار بخش پلدشت شهرستان ماکو، 33هزارگزی جنوب باختری پلدشت و 3هزارگزی جنوب راه شوسه پلدشت به ماکو. جلگه، معتدل مالاریائی و سکنه آن 269 تن. آب آن از ساری سو و زنکمار. محصول آن غلات، پنبه، توتون، حبوبات و کنجد. شغل اهالی زراعت و صنایع دستی جوراب بافی است. راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).

( صفت ) گدا: از سلیمان و مور و پای ملخ یاد کن آنچه این گدای آرد. ( انوری )

گدا، فقیر، سائل، آنکه برای رفع احتیاجات خود دست به سوی دیگران دراز می‌کند و از آنان کمک می‌خواهد. مرگ ‌‌... نه توانگر شناسد نه گدا.
در گذشته آنکه به در منازل مراجعه و با عجز و التماس درخواست نان یا هر خوراکی دیگر می‌کرد. گْدای، از لای در دید زدن، از سوراخ یا منفذ در نگاه کردن.

💡 هرچند شه ما به وفا سخت بخیل است هستند گدایان به دعا دست گشاده

💡 آمدم بر آستان دولتت امیدوار کیست کو درویش را راه گدایی می دهد؟

💡 بر سر کوی عاشقی کوی و گدا یکی بود پادشهی کند کسی کوست گدای چون تویی

💡 گرچه بود اول گدای شهر ما اکنون کمال تا به آن به کرد پاری شهریاری می‌کند

💡 ولی تو شاه جهانی و ما گدای درت کجا به حال گدا التفات فرمایی

💡 نرود با سر ملک و ننهد پا بر تخت گر گدایی درش دست دهد سلطان را