کوچکی

کوچکی. [ چ َ / چ ِ ] ( حامص ) صغر و خردی. ( ناظم الاطباء ). خردی. صغیری. ( فرهنگ فارسی معین ). صغر.مقابل بزرگی و عظم. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): قلظقه؛ کوچکی اندام. ( منتهی الارب ). || کم وسعتی. کم حجمی. || اندکی. قلت. || کم سنی. ( فرهنگ فارسی معین ). کودکی. بچگی. طفولیت.
- امثال:
آدم از کوچکی بزرگ می شود؛ برای نیل به مقامات بلند شروع از رتبه های پست عیب نیست. تحمل تحقیر برای نیل به مقامات عالی سزاوار است. ( امثال و حکم ج 1 ص 21 ).
|| حقارت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || در تداول عامه، بندگی. فرمانبرداری: در کوچکی و خدمتگزاری حاضرم. ( فرهنگ فارسی معین ).

( ~. ) (حامص. ) صغر، خردی.

۱. کوچک بودن.
۲. خردی.

۱ - خردی صغیری. ۲ - کم وسعتی و کم حجمی. ۳ - اندکی قلت. ۴ - کم سنی. ۵ - بندگی فرمانبرداری: در کوچکی و خدمتگزاری حاضرم.

کوچکی (سرزمین آلتای). کوچکی ( به لاتین: Kochki ) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.

صغر، خردی.

💡 ندیده است چو او کس بزرگ کوچک دل که کوچکی و بزرگی بر او ثناخوانست

💡 بدان لبان طمع بوسه چون توان کردن ز کوچکی چو نه بینم در او توان سخن

💡 از کوچکی ‌که هست مر آن ماه را دهن از لاغری‌که هست مر آن ماه را میان

💡 کوچک بودن بزرگ را کوچک نیست آن کوچکی از کمال باشد شک نیست

💡 ز خم جو فیض و ساغر هم که بی فیض به میخانه بزرگ و کوچکی نیست