کفی

در یکی از مهم‌ترین معانی، «کفی» به «کف شیر» یا «زُبده و رغوه» اشاره دارد که هنگام جوشیدن شیر یا فرآوری آن به‌صورت لایه‌ای سبک و کف‌مانند روی سطح ظاهر می‌شود. در همین ارتباط، این واژه گاه برای نوعی فرآورده لبنی نیز به کار رفته است که از جمع‌آوری و فرآوری کف شیر تهیه می‌شود و به‌عنوان خوراک یا نان‌خورش در گذشته مورد استفاده قرار می‌گرفته است. در معنای دیگر و از ریشه عربی، «کفی» به مفهوم «بسنده بودن و کفایت کردن» آمده است، به این معنا که چیزی برای رفع نیاز کافی است و نیازی به افزوده شدن ندارد و در این کاربرد معمولاً در ترکیب‌هایی مانند «هذا کفیک» به معنای «این برای تو کافی است» به کار می‌رود. همچنین این واژه می‌تواند به معنای «کفایت» و «بسندگی» نیز باشد و در متون لغوی به‌عنوان صفتی که بر کفایت دلالت دارد ثبت شده است. در برخی منابع، «کفی» به معنای «باران» نیز ذکر شده که نشان‌دهنده کاربردهای متفاوت و گاه نادر این واژه در زبان عربی است. از نظر دستوری، این واژه در برخی کاربردها از نظر جنس و عدد تغییر نمی‌کند و به‌صورت یکسان برای مفرد، جمع، مذکر و مؤنث به کار می‌رود که ویژگی خاصی در ساختار زبانی آن محسوب می‌شود. در متون لغوی مانند منتهی‌الارب و اقرب‌الموارد، بر جنبه «کفایت و بسندگی» آن تأکید شده است و این معنا از کاربردهای رایج‌تر آن به شمار می‌رود. در زبان فارسی نیز این واژه در ترکیب با مفاهیم مشابه مانند «کفایه» و «کفایت» پیوند معنایی پیدا کرده و در متون علمی و ادبی به همین مفهوم به کار رفته است.