چکاد

چکاد. [ چ َ ] ( اِ ) بالای سر را گویند عموماً. چه به لغت پهلوی «دوخ چکاد» بمعنی اصلع باشد. ( برهان ). به معنی تارک سر است.( انجمن آرا ) ( آنندراج ). تارک سر را گویند عموماً. ( جهانگیری ) ( رشیدی ). مرادف هباک و کلال، بمعنی میان سرباشد. ( از حاشیه فرهنگ اسدی چ اقبال ص 106 ). میانه ٔسر که تار و تارک و هپاک و کاج هم گویند. ( شرفنامه ٔمنیری ). فرق سر. ( ناظم الاطباء ). چکاده

(چَ ) [ په. ] (اِ. ) ۱ - تارک سر. ۲ - بالای پیشانی. ۳ - سر کوه، قله.

۱. جلو سر، پیش سر، میان سر، تارک، بالای پیشانی، سرچکاد: شب وروز غرقه در احسان اویم / که تاجی ست احسان او بر چکادم (سنائی۲: ۲۰۰ ).
۲. سرکوه، بالای کوه، قله: بیامد دوان دیده بان از چکاد / که آمد ز ایران سواری چو باد (فردوسی: لغت فرس: چکاد ).

فرق سر، میان سر، تارک، بالای پیشانی، قله، سبکاد
( اسم ) ۱ - تارک سر بالای سر فرق سر. ۲ - بالای پیشانی جبنه. ۳ - سر کوه قله. ۴ - سپر جنه.

اسم: چکاد (پسر) (فارسی) (طبیعت) (تلفظ: čekād) (فارسی: چِکاد) (انگلیسی: chekad)
معنی: جلو سر، پیش سر، میان سر، تارک، بالای پیشانی، سرچکاد، سرکوه، بالای کوه، قله، بالای سر، سپر

💡 شب و روز غرقه در احساس اویم که تاجیست احسان او بر چکادم

💡 هست در آن بس کشی جامه ز تن برکشی برفکنی برکشی بنده‌‌ت را بر چکاد

💡 قطره قطره هر سحر بر رخ چکاد ای آسمان آسمان از تو داد ای آسمان

💡 این پهلوی چکامه به نام تو ساختم تا آسمان بساید بر خامه‌ام چکاد