لغت نامه دهخدا
پیراستگی. [ ت َ / ت ِ ] ( حامص ) حالت و چگونگی پیراسته. رجوع بپیراسته شود.
پیراستگی. [ ت َ / ت ِ ] ( حامص ) حالت و چگونگی پیراسته. رجوع بپیراسته شود.
حالت و چگونگی پیراسته، پیراسته بودن.
کیفتی و حالت پیراسته
حالت و چگونگی پیراسته
💡 اخلاص به معنی پیراستگی از آمیزهها و انگیزههای دنیوی است و ضد آن ریا و سمعه است. در زمینه اسلامی اخلاص نسبت به دین سنجیده میشود؛ یعنی ایمان به یگانگی خدا در ذات و صفات و افعال است و ضد آن شرک در الوهیت است، اخلاص در دین به این معناست که دین خدا از تثلیث و شرک و تشبیه و هر امر غیر خدایی پاک باشد که همان توحید است و گاهی اخلاص با عمل سنجیده میشود که ضد آن «ریا» در اعمال و عبادتها است. خدای تعالی از پیامبران الهی به عنوان بندگان «مُخلِص» یاد کردهاست.