پشت پایی

(پُ ) (ص نسب. ) هیز، مخنّث.

پسر بدکار، هیز، مخنث.

( صفت ) حیز بی ننگ.

💡 دست توفیق شد و دامن مقصد بگرفت پشت پایی که تو بر هستی باطل زده ای

💡 غیر تو با تو حجابست، بجایی نرسید پشت پایی بزدیم از همه بیزار شدیم

💡 تا نخوردی پشت پایی از جهان خویش را زین گوشه گیری وارهان

💡 همه همچو دستار خود روی دستی همه همچو شلوار خود پشت پایی

💡 دامن خضر رها کن که دلیل تو بس است پشت پایی که بر این عالم باطل زده ای

💡 ماهرویی و ازین رو ای پسر مهر و مه را پشت پایی می زنی