پشت پائی

پشت پائی. [ پ ُ ] ( ص نسبی ) حیز. بی ننگ:
که پامردی نماید وارهاند
مرا از دست مشتی پشت پائی.امیدی.

حیز بی ننگ

💡 بخاکپاش نهادم سرو ندانستم ستان زناز نه بینند پشت پائی را

💡 از ملامت پشت دستی میخورد بر سلامت پشت پائی میزند

💡 چنان زد بر بساطم پشت پائی که هر خاشاک من افتاد جائی

💡 دهر از سخط تو پشت پائی خورد بنهاد ز دست حیلت و دستان

💡 من که مستم زشراب غم عشق حیدر پشت پائی زده ام دنیی و هم عقبی را

💡 دل چو دم از دلربائی میزند عافیت را پشت پائی میزند