پد

پد. [ پ َ ] ( اِ ) سفیددار. غَرَب. درختی را گویند که هرگز بار ندهد. ( برهان ).
پد. [ پ ُ ] ( اِ ) پود. حُراق. خف. بد.پیغَه. بَدَه. حَرّاقَه. چوب پوسیده باشد که آتش گیره کنند. ( برهان ). و آنرا پود نیز گویند:
گر برفکند گرم دم خویش بگوگرد
بی پود ز گوگرد زبانه زند آتش.منجیک.و رجوع به پده شود.
پد. [ پ ِ ] ( اِ )مخفف پدر. ( برهان ).

(پُ ) ( اِ. ) = پود. پده: چوب پوسیده که آن را آتش گیره کنند، حراق.

= بد bo(a )d
درختی که میوه ندهد، مانند سفیدار، درخت بی بر.

درخت بی بر، درختی که میوه ندهدمانندسفیدار
( اسم ) پدر
مخفف پدر

پود، تار و پود، نخ نازک که در قالیبافی استفاده می‌گردد.
پده: چوب پوسیده که آن را آتش گیره کنند، حرا.
گاهی به صورت اصطلاح باستانی پت نیز مسموع می‌گردد.
جا خوش کردن، ریشه دواندن، گره زدن. پِد باقلَدِ. ریشه دواند.

💡 زود گیری ملک از ری تا در هندوستان هم بدان گوهر که از هندوستان آمد پدید

💡 جز آن پسر که منش دوست چون پدر دارم کسی میان پی قتل پدر نمی‌بندد

💡 مگر گاه آن باشد ای شهریار که آید پدید اندر این روزگار

💡 وز آن روی ارجاسپ هم صف کشید شد از گرد گردان جهان ناپدید

💡 ای به حری و به آزادگی از خلق پدید چو گلستان شکفته ز سیه شورستان