پای داشتن

پای داشتن. [ ت َ ] ( مص مرکب ) پایداری کردن. تاب داشتن در مقاومت. قدرت مقابله داشتن. مصابرت ورزیدن. ثبات ورزیدن. استقامت. مقاومت. استوار بودن. پای فشردن. پافشردن. پافشاری کردن:
منوچهر بر میسره جای داشت
که با جنگ مردان همی پای داشت.فردوسی.چو دریای سبز اندر آید ز جای
ندارد دم آتش تیزپای.فردوسی.چه داری چنین بند وچندین فریب
کجا پای داری تو اندر نهیب.فردوسی.چو من با سپاه اندرآیم ز جای
همه کشور چین ندارندپای.فردوسی.شهنشاه و رستم بجنبد ز جای
شما با تهمتن ندارید پای.فردوسی.نداند این دل غافل که عشق حادثه ایست
که کوه آهن با رنج او ندارد پای.فرخی.در عشق تو کس پای ندارد جز من
درشوره کسی تخم نکارد جز من
با دشمن و با دوست بدت میگویم
تا هیچکست دوست ندارد جز من.عنصری.و ترکان بست فرا رسیده بودند بیاری امیرابوجعفر و پای نداشت بوالفتح با ایشان به هزیمت برفت. ( تاریخ سیستان ). و رسوا شد چه باطل کجا پای حق دارد. ( ابن بلخی ).
تنی چو خارا بایدسری چو سندان سخت
که پای دارد با دار و گیر حمله مگر.مسعودسعد.تن خاکی چه پای دارد کو
باد جان را دمیده انبانیست.مسعودسعد.سروری چون عارضی باشد نباشد پایدار
پای دارد سروری بر تو چو باشد جوهری.سوزنی.صفها از یک سو چنان کند که حمله دشمن را پای توانند داشتن. ( راحةالصدور راوندی ).
بر سر پل ساری ایستاده بود بسیار شجاعت کرد عاقبت پای نداشت برگردید... بساری آمدو سه روز مقام کرد. ( تاریخ طبرستان ).
و در آنوقت حاکم اتابک اوزبک بود قوت محاربت او را پای نداشت. ( جهانگشای جوینی ).
بسی پای دار ای درخت هنر
که هم میوه داری و هم سایه ور.سعدی ( بوستان ).ای صبر پای دار که پیمان شکست یار.
|| مقیم بودن:
گاه در حبسها بداری پای
گاه در دشتها برآری پر.مسعودسعد.

(تَ ) (اِمص. ) ایستادگی.

( مصدر ) ۱- پایداری کردن تاب داشتن در مقاومت استوار بودن پای فشردن پا فشردن مقاومت کردن مصابرت ورزیدن قیام و استقامت داشتن. ۲- انتظار کشیدن و درنگ کردن. ۳- مقیم بودن.
پایداری کردن تاب داشتن در مقاومت

ایستادگی.

💡 گوئیم نماز نشسته آنکس کند که قوه ایستادن ندارد یا آنکس که امام یعنی پیش نماز او را علتی رسیده باشد که استاده نماز نتواند کردن و نماز نشسته کند دلیل است بر کسی که دعوت نتواند بپای داشتن از ضعیفی نفس خویش اندر عالم پس برو واجب است که دعوت اندر ستر کند چنانکه هر که نتواند استادن نشسته نماز کند

💡 «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً» و ایشان را پیشوایان کردیم، «یَهْدُونَ بِأَمْرِنا» تا راه می‌نمودند خلق را بفرمان و پیغام ما، «وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ» و فرمان دادیم و پیغام بایشان نیکیها کردن، «وَ إِقامَ الصَّلاةِ» و نماز بپای داشتن «وَ إِیتاءَ الزَّکاةِ» و زکاة دادن، «وَ کانُوا لَنا عابِدِینَ» (۷۳) و ما را پرستگاران بودند.