ور رفتن

وررفتن. [ وَرْ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) در تداول عامه، کاویدن. کند و کاو کردن. || انگولک کردن. بازی کردن و دست زدن بسیار به چیزی. || دست به سر و کول کسی کشیدن. ملاعبه کردن. ( فرهنگ فارسی معین ): مدتی با دخترک وررفت.

(وَ. رَ تَ ) (مص ل. ) بازی بازی کردن، با چیزی خود را مشغول کردن.

با چیزی خود را مشغول ساختن و آن را دست کاری کردن.

( مصدر ) ۱ - باچیزی خود را مشغول داشتن وبدان کند و کاو کردن: دستش بی اراده مثل یک عادت یا یک عکس العمل با پوز. راسو ورمیرفت آنرا فشار میداد... ۲ - دست بسر و کول کسی کشیدن ملاعبه کردن: مدتی با دخترک ور رفت.

بازی بازی کردن، با چیزی خود را مشغول کردن.

💡 تحیرم جرس شوق کاروان که دارد که شور رفتن دل می‌چکد ز تار نگاهم

💡 به پیش من هزاران بار بهتر که یک جو زیر بار زور رفتن

💡 به کوه بیستون بی‌ره‌نمایی شبانه با دو چشم کور رفتن

💡 گران نبودم بر طبع دوستان هرگز بزور رفتن و دیر آمدن مه عیدم

💡 تا بلاد دور رفتند این دو شه عشق یک کرت نکردست این گنه

💡 چون عمر سبکسیر ازین عالم پرشور رفتند و به دنبال ندیدند عزیزان