وحوش

وحوش. [ وُ] ( ع اِ ) ج ِ وحش، و وحش ج ِ وحشی است. ( السامی فی الاسامی ) ( منتهی الارب ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). جانوران صحرایی. ( غیاث اللغات ):
بسان چاه زمزم است چشم من
که کعبه وحوش شد سرای او.منوچهری به پرّی و به فرشته به حور و عین، و وحوش
به آدمی و به مرغ و به ماهی و به دواب.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 53 ).زو پلنگ و شیر ترسان همچو موش
زو شده پنهان به دشت و کُه وحوش.مولوی.پلنگی که گردن کشد بروحوش
به دام افتد از بهر خوردن چو موش.سعدی. || مردمان بیابانی و غولها. ( ناظم الاطباء ).
- خطوحوش؛ خط هیروگلیف. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

(وُ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ. وحش.

= وحش

جمع وحش
( اسم ) جمع وحش جانوران دشتی وکوهی: و بعد از سه شبانه روز اطراف جرگه بهم پیوسته انواع واصناف چرندگان از و حوش و سباع و سایر جانوران چندان جمع آید.

جِ. وحش.

💡 همچو دیو و پری مطیع تو اند بر زمین و هوا وحوش و طیور

💡 کف او ضامن ارزاق وحوشست و طیور در او قبلهٔ ارکان بلادست و دیار