وجع

وجع. [ وَ ج َ ] ( ع اِمص ) رنجوری و دردمندی. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). بیماری. ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) درد. ( اقرب الموارد )( بحر الجواهر ) ( مهذب الاسماء ). دردی که با حس لمس ادراک شود خلاف الم که عام است از وجع و غیر آن. وجع ادراک کردن محسوس منافی است از آنجهت که منافی است. اوجاع بر دو قسم است قسم نخست دردهائی که برای آنها نامی مخصوص وضع شده است و مشهور آن پانزده درد است:
خشن و لاذع است و اعیائی
خدری و ممدد و حکاک
ناخس و رخو و کاسر و ضاغط
وآن مفسخ کزو عضل شد چاک
ضربان و ثقیل و ثاقب باز
وآن مسلی که اوست اصل هلاک.( از نصاب ).و اقسام دیگر نام مخصوصی ندارد بلکه هرگاه بخواهند از آنها تعبیر کنند به موضع درد نسبت دهند مثلاً گویند وجع کلیه، وجع معده. ( ازبحر الجواهر ). ج، وجاع، اوجاع. ( از اقرب الموارد )( بحر الجواهر ) ( ناظم الاطباء ). شیخ الرئیس در قانون گوید: اوجاعی که برای آنها اسم است از این قرارند: حکاک. خشن. ناخس. ضاغط. ممدد. مفسخ. مکسر. رخو. ثاقب.مسلی. خدری. ضربانی. ثقیل. اعیائی. لاذع. و اینها پانزده جنس اند. ( از قانون ابوعلی ):
زآن موالید وجع چون مُرد او
زید را زاول سبب قتال گو. مولوی.لیک حق دادش چنین خوف و وجع
تا مصالح حاصل آید در تبع.مولوی.- ام وجعالکبد؛ گیاهی است که درد کبد را بهبود بخشد. ( از اقرب الموارد ). تره از آنجا که شفای درد کبد است. ( منتهی الارب ).
|| ( مص ) رنجور و دردمند گردیدن. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
وجع. [ وَ ج ِ ] ( ع ص ) رنجور. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). دردمند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( مهذب الاسماء ). صاحب وَجَع. ( اقرب الموارد ). ج، وَجِعون، وَجعی ̍، وَجاعی ̍، وِجاع، اوجاع. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).

(وَ جَ ) [ ع. ] (اِ. ) درد، رنج. ج. اوجاع.

درد، بیماری، رنجوری.

درد، بیماری، رنجوری، وجاع واوجاع جمع
( اسم ) درد: (( پاک وافوری شدم از بس که گفتن این و آن بهرتسکین وجع خوبست وافور ای وزیر. ) ) جمع: اوجاع. یا وجع خلق. درد گلو. یا وجع عرق النسائ. درد عصب سمپاتیک را گویند.
رنجور یا صاحب وجع

💡 کلینی در حدیثی طویل از ابوجعفر(ع) روایت کرده است که سائلی ایشان را پرسید: ای پسر رسول خدا از کجا می توان دانست که به هر سالی شب قدری هست؟

💡 شیخ ابوجعفر محمّد بن یعقوب بن اسحاق ورامینی رازی معروف به کُلِینی، شیخ کلینی و ثقةالاسلام کلینی (۲۵۸ - ۳۲۹ ه‍.ق / ۸۶۴ - ۹۴۱ م.) صاحب کتاب کافی از کتب اربعه و از محدثّان مشهور شیعه است.

💡 هم دوجعفر بود کاین صادق بدآن ‌کذاب بود نیست تنها صادقی در نام جعفر داشتن

💡 زحمت وجع المفاصل را چو زایل می کند اندک اندک گه گه از بهر مداوا می خورم

💡 ابوجعفر بانویه را مردی فاضل و کافی و کاردان و حکیم دانسته‌اند که در عهد سلطنت وی سیستان غرق در شادی و آرامش بوده‌است و همچنین دربار وی محفل علما و فضلا بسیاری بوده که به نام او در زمینه‌های مختلف کتبی نوشته‌اند. وی در سال ۳۵۲ هجری قمری به دست گروهی از خدمتکاران خود در مجلسی پس از ۴۱ سال سلطنت به قتل رسید.