همگروه

هم گروه. [ هََ گ ُ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) دسته جمعی. همه با هم. ( یادداشت مؤلف ). متفق. متحد:
برآرید لشکر، همه همگروه
سراپرده و خیمه بر سوی کوه.فردوسی.سواران ایران همه همگروه
رده برکشیدند در پیش کوه.فردوسی.نخستین به انبوه زخمی چو کوه
بباید زدن سربه سر همگروه.فردوسی.بگیرید ره بر بهو همگروه
مدارید از آن تخت و پیلان شکوه.اسدی.به نظاره گردش سپه همگروه
وی آوا درافکنده زآنسان به کوه.اسدی.سپهدار فرمود تا همگروه
فکندند آن میل و کندند کوه.اسدی.پس آنگه سپه راند بالای کوه
تنی چند با او شده همگروه.نظامی.بفرمود شه تا گذرگاه کوه
ببندند خزرانیان همگروه.نظامی.دگر ره ندید آن سخن را شکوه
به انکار خود دیدشان همگروه.نظامی.

دو یا چند تن که از یک گروه و دسته باشند.

دویاچنددسته ازیک گروه ودسته، همگروهه گویند

{cohort} [آمار، علوم سلامت] گروهی از افراد منتخب از میان یک جمعیت مشخص که دارای خصوصیت یا تجربۀ مشترک هستند

💡 شما سربسر یک بیک همگروه مباشید از آن نامداران ستوه

💡 برو تازیان تا به البرز کوه گزین کن یکی لشکر همگروه

💡 برون آمدند از برش همگروه بگشتند چندی در آن دشت و کوه

💡 ز تیغ بژ آمد به پایین کوه بزد صف کین با سپه همگروه

💡 گله هرچ بودش به دشت و به کوه ببخشید بر لشکرش همگروه