هموم

هموم. [ هَُ ] ( ع اِ ) ج ِ هَم. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به هم شود.
هموم. [ هََ ] ( ع ص ) شترماده خوش رفتار. || چاه بسیارآب. || نی و نیزه، چون باد بجنباند آن را. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || ابر باران ریز. ( اقرب الموارد ).

(هُ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ هم، اندوه ها.

= هم ham[m]

جمع هم
( اسم )جمع هم اندوهها غمها. همه: ۱- هم. افراد: ( همه آمده اند: چه دوزخی چه بهشتی چه آدمی چه پری بمذهب همه کفر طریقت است امساک. ( حافظ ) توضیح در دستورهای متداول همه را از مبهمات دانسته اند ۲- ( اسم ) تمام کل مجموع: و چون می بایست که این ملت مخلد ماند و ملک این امت بهم. آفاق و اقطار زمین برسد... و پسرامیر را زخمی زده ام وهم. شهر در معالجت آن عاجز مانده اند.: هم. خویی کرده ( ابوبکر ) درکارش ( رسول صلی الله علیه و آله ) همه او گشته بهر دیدارش. ۳- ( صفت ) هر: همهکس همه جا. توضیح ۱- تا قرن چهارم همه در تمام موارد بصورت غیر اضاف. استعمال میشده. از قرن پنجم مخصوصادرشعر ظاهرا بضرورت - گاه همه را بحالت اضافه آورده اند. در قرون اخیر برای تشخیص موارد اضاف. همه از غیر آن قاعده ای وضع کرده اند: الف - اصولا همه در شمول من حیث الافراد بکار رود. درین صورت کسر. اضافه بحای ماند چنانکه گوییم: هم. شب بیدار بودم. ( یعنی از اول تا آخر شب بیدار بودم. ) جمشید هم. روز این طرف و آن طرف دوید و فریدون را نیافت. ( یعنی از صبح تاغروب... ) در شعر ازین قاعده- بضرورت - عدول کنند. ب - اگر همه بمعنی هر ) شمول من حیث المجموع ) وجمیع آحاد بکار رود- مانند خود هر - احتیاچ بکسر. اضافه ندارد: همه کس ازقبل نیستی فغان دارد گه ضعیفی و بیچارگی و سستی حال. ) ( غضایری ) و ملوک عجم ترتیبی داشته اند در خوان نیکو نهادن هر چه تمامتر بهمه روزگار. ج - هرگاه همه در معنی شمول من حیث المجموع بکار رود و کلم. بعد از آن جمع یا اسم جمع باشد. کسر. اضافه بجای ماند: هم. رفقا آمدند جز جمشید هم. مردم را باید در کارها شرکت داد.: تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج سزد اگر هم. دلیران دهندت باج. ( حافظ ) ولی در شعر - بضرورت - جایزاست بدون کسر. اضافه ه آید. توضیح ۲ - گاه همه در امثال این عبارت آید: و آنچ ازپس اوست ازین پنج روز همه جشنهاست. و فک اضافه شده و اصل هم. آنچ از پس اوست جشنهاست بوده و درین صورت از قبیل نمر. ۱ میباشد. یا به هم. ابواب. از هر حیث از هر جهت: از هر جا و هر محل بقلمرو اشرف... همایون ما.... می آیند بهم. ابواب مستظهر... وامیدوار بوده بدانند...
شتر ماده خوش رفتار چاه بسیار آب

جِ هم؛ اندوه‌ها.

💡 هر که بر حضرت دادار توکل دارد مخلصی زود پدید آیدش از قید هموم

💡 همتت چون روا همی دارد که مرا می‌دهد به دست هموم

💡 بکره الوصل اتتنی قصصنا قصصا من هموم لعبت بی بلیال الکرب