همخوان

هم خوان. [ هََ خوا / خا ] ( ص مرکب ) هم سفره. ( یادداشت مؤلف ):
بر او زآن شگفت آفرین خوان شدند
به خوردن نشستند و هم خوان شدند.اسدی.هم خوان تو گر خلیفه نام است
چون از تو خوردترا غلام است.نظامی.چو هم خوان خضری بر این طرف جوی
به هفتادوهفت آب لب را بشوی.نظامی.چه جای عزلت و ملک است کآنجا ساخت همت خوان
که عنقا مور خان گشت و سلیمان مرد هم خوانش.خاقانی.

هم سفره

{consistent} [رایانه و فنّاوری اطلاعات] سامانه ای که اجزای آن با یکدیگر همخوانی یا سازگاری داشته باشد متـ. سازگار
{consonant} [زبان شناسی] آوایی که در تولید آن نوعی مانع در مسیر جریان هوا ایجاد شود متـ. صامت

💡 نبود نیز به جز عکس روی او در جام نظارگی، که بود همنشین و همخوانش

💡 گهی همخوان مسکینان به قوتی گهی مهمان بغار عنکبوتی

💡 چو همخوان خضری برین طرف جوی به هفتاد و هفت آب لب را بشوی

💡 نهادش خوان بپیش آنگاه آمد از پس پرده برون دست علی و کرد با آنشاه همخوانی

💡 خوانت که نهد به چاشت یا شام همخوان تو کیست جز دد و دام