هبا کردن

هبا کردن. [ هََ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) تباه کردن. نابود ساختن. ( ناظم الاطباء ). ضایع کردن. از بین بردن. هبا داشتن:
سیرت این چرخ کنون یافتم
بایدمان کرد بدین ره هباش.ناصرخسرو.اسب بچار صولجان گوی زمین کند هبا
طاق فلک بیا گند هم به هبای معرکه.خاقانی.ترک آورد زر و زن و فرزند و خانمان
و اسباب ملک و مال سراسر هبا کند.مظهر دهلوی ( از ارمغان آصفی ).|| ریزریز کردن. || ساییدن. || بخار کردن. ( ناظم الاطباء ).

(هَ. کَ دَ ) [ ع - فا. ] (مص م. ) تباه کردن، نابود ساختن.

تباه کردن، نابود ساختن.

💡 وگربخواهد خشمت تواند اندرحال چو ذرّه چشمه خورشید را هبا کردن

💡 حاصل نبود کس را از عشق تو در دنیا جز نامه سیه کردن جز عمر هبا کردن