نیوشا

نیوشا. ( نف ) شنوا. شنونده و فهم کننده و یادگیرنده. ( برهان قاطع ). درک کننده. ( ناظم الاطباء ). گوش دهنده. نغوشا. ( فرهنگ لغات شاهنامه ). نغوشاک. ( فرهنگ فارسی معین ):
به هر کار کوشا بباید بدن
بدانش نیوشا بباید شدن.فردوسی.بدو گفت آنکس که کوشاتر است
دو گوشش به دانش نیوشاتر است.فردوسی.به هستی یزدان نیوشاترم
همیشه سوی داد کوشاترم.فردوسی.گوش تو نیوشای پند و اندرز مشفقان نیست. ( جهانگشای جوینی ).

(نِ ) (ص فا. ) شنوا، درک کننده.

= نیوشیدن

نیوشیدن
( صفت ) ۱ - شنوا شنونده. ۲ - یاد گیرنده آموزنده: (( بهر کار کوشا بباید بدن بدانش نیوشا بباید شدن. ) ) ( شا. بخ ۲۵۴: ۸ )

اسم: نیوشا (دختر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: niyušā) (فارسی: نيوشا) (انگلیسی: niyusha)
معنی: یادگیرنده، آموزنده، شنوا، شنونده

💡 چنین گفت کان کس که کوشاترست دوگوشش بدانش نیوشاترست

💡 به نیکی بهر کار کوشا بود همیشه بدانش نیوشا بود

💡 نیوشاگر این را نخواهد شنید کز آبی چنین پیکر آمد پدید