فرهنگ معین
( نشأت ) (نَ أَ ) [ ع. نشاة ] (اِمص. ) نوجوان شدن، پرورش یافتن.
( نشأت ) (نَ أَ ) [ ع. نشاة ] (اِمص. ) نوجوان شدن، پرورش یافتن.
۱ - (مصدر ) نو پیداشدن. ۲ - زنده شدن. ۳ - پرورش یافتن. ۴ - ( اسم ) نو پیدایی. ۵ - زندگی. ۶ - پرورش. ۷ - ( اسم ) جهان عالم جمع: نشات. ۸ - هر مرتبه از مراتب اشیائ اعم از مراتب عالیه یا دانیه هریک از مراتب انتقالی تکاملی اشیا: نشات دنیا نشات برزخ نشات آخرت نشات هیولی و غیره. یا نشات روح. غیبت اضافی است و حکم آن مخصوص به باطن ایمان است. یا نشات سر. غیبت حقیقی نفس است و حکم آن مختص بمقام احسان است.
نوجوان شدن، پرورش یافتن.
💡 غافل مشو چو لاله ز ادراک نشأتین یک کاسه ساز باده و تریاک را به هم
💡 بیجان زایی، پیدایش خود به خود یا آبیوژنز به نظریهای میگویند که معتقد است موجودات زنده از مواد بیجان نشأت میگیرند.
💡 منشأ آبشار توگلا رودخانهی توگلاست که خود از کوههای فلات مونت آکوس سورسز نشأت میگیرد و میزان آب این آبشار به شدت بارشها و میزان آب این رودخانه بستگی دارد.
💡 ادیانی که از شبه قاره هند نشأت میگیرند شامل آیین هندو، بودیسم، جینیسم و سیک گرایی است. الهیات و فلسفه این ادیان چندین مفهوم مشترک دارند، مانند دارما، کارما، مایا و سامسرا.
💡 برحال اهل بیت نبی نشأتین سوخت تنها همین نه یثرب و بطحا گریستند
💡 فخرم همین بس است که در نشأتین مرا مولی تویی امام تویی پیشوا تویی