نخچیر

نخچیر. [ ن َ ] ( اِ ) شکار. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). صید. ( ناظم الاطباء ). شکارکرده شده. ( غیاث اللغات ). عموماً بمعنی شکاراست، یعنی صید. ( آنندراج ). هر جانور شکاری. ( جهانگیری ). هر حیوانی که شکار کرده میشود عموماً. ( فرهنگ نظام ). نخجیر

۱ - ( اسم ) شکارصید: تاعرب صورت نبند دگه به پیکارایشان میرویم بل برسبیل نخچیر برخواهم نشست.۲ - هرحیوانی که شکارشود جانورشکاری مرااسیرگرفته بتی گرفته اسیر شگفت نیست که نخچیرجوی شدنخچیر. ( منطقی ترجمان البلاغه ص ۳ ) ۵۵ - بزکوهی: ( شمس دلالت داردبر ) گوسفند ونخچیروگوزن واسب تازی.

شکار، شکارگاه، شکار کردن. دد و مرغ نخچیر گشته گروه.....برفتند ویله کنان سوی کوه (شاهنامه)

💡 چو از نخچیر باز آمد رفیدا یکایک راز بر گل کرد پیدا

💡 چو شد گرم بازار نخچیرگاه برآمد غو طبل زرین به ماه

💡 ببستند آذین بشهر و به راه که شاه آمد از دشت نخچیرگاه