لغت نامه دهخدا
نامسکون. [ م َ ] ( ص مرکب ) غیرمسکون. که در آن کسی سکنی ̍ نگرفته است. متروک. || ناآباد. ویران. ویرانه. نامعمور. بایر.
نامسکون
فرهنگ فارسی
۱ - جایی که سکنه نداردمقابل مسکون. ۲ - ویران بایر.
جمله سازی با نامسکون
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سپید مهره چواندر دمند بهررحیل چهار گردد این هر سه ربع نامسکون