میاه

میاه. ( ع اِ ) ج ِ ماء. ( ترجمان القرآن جرجانی ص 85 ) ( منتهی الارب ).آبها. ج ِ ماء که در اصل ماه بود به معنی آب. ( غیاث )( آنندراج ). || کنایه از اشک:
نیران دوزخ از تو برآرد شرار و دود
گر از ندم نیاری از دیدگان میاه.سوزنی.و رجوع به ماء شود.

[ ع. ] (اِ. ) آب ها. ج. ماء.

= ماء

آبها، جمع مائ
( اسم ) جمع مائ آبها: دوزخ آشامان دریا در زشیهه رخش او بی خبر گردند و نشناسند نیران از میاه. ( عثمان مختاری ) یا دایره میاه. دایره میرابی. یا میاه سائله. ( اسم ) ماده ای نیمه جامد و صمغی شکل که از جوشاندن پوست گونه ای گل سرخ که در جزایر بحر احمر و سواحل این دریا میروید بدست میاید پوست این گیاه را آن قدر در آب میجوشانند که آب غلظت کافی پیداکند و ماده نیمه جامد مذکور پس از سرد شدن حاصل شود. در طب قدیم این ماده را جهت عفونت های مزمن مجرای ادرار بکار میبردند.

آب‌ها.
ماء.

💡 چون نجوم آسمان طالع نجوم اندر زمین چون سرشک عاشقان جاری میاه از آبشار

💡 دولت و فتح نهاده سوی تو روی چنان چون به آزار ز کهسار سوی بحر میاه

💡 ز دور دانش تو تازه باد دولت و دین چو از نسیم درخت و چو از میاه گیاه

💡 ز ماهیان ید بیضا توان مشاهده کرد دمی که پرتو رای تو بر میاه رسید

💡 چشم و دل اعدای تو دریا و سقر باد تا در سقر و دریا میزان و میاه است

💡 همیشه تا که بلرزد به روزگار بهار درخت را ز نسیم و گیاه را ز میاه