مکنوز

مکنوز. [ م َ ] ( ع ص ) خزانه کرده شده. ( غیاث ) ( آنندراج ). پنهان و گذاشته شده در گنجینه. ( ناظم الاطباء ): شاه گفت... اثاث و امتعه و مکنوز و مدخر از محمولات اثقال... جمله به جایگاهی نقل باید کردن که اختیار افتد. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 289 ). || مجازاً، به معنی پنهان داشته شده. ( غیاث ) ( آنندراج ):
خمش کن از خصال شمس تبریز
همان بهتر که باشد گنج مکنوز.مولوی.

(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) در گنجینه نهاده، در خاک خفته.

در گنجینه گذاشته شده.

در گنجینه نهاده، در خاک خفته.

💡 خمش کن از خصال شمس تبریز همان بهتر که باشد گنج مکنوز

💡 مر کوز بر تیغت ظفر مکنوز در رمحت خطر مخصوص بر کلکت هنر محسوس از کفت سخا

💡 که ای دانای حکمت‌های مکنوز هزاران بوعلی را حکمت‌آموز