منقلب

منقلب. [ م ُ ق َ ل ِ ] ( ع ص ) برگردنده. ( غیاث ) ( آنندراج ). برگشته و برگردانیده شده و رجعت کرده و منصرف شده. ج، منقلبون. ( ناظم الاطباء ): قالوا انا الی ربنا منقلبون. ( قرآن 124/7 ). || واژگون شونده. ( غیاث ) ( آنندراج ). سرنگون و واژگون شده. ( ناظم الاطباء ). دگرگون شونده. تغییر حال دهنده

(مُ قَ لِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - برگشته، حال به حال شده. ۲ - به هم خوردن حال.

برگشته، بهم خورده، حال بحال شده، آشفته
( اسم ) ۱ - واژگون شونده برگردنده برگشته. ۲ - بهم خورده ( حال ) حالی بحالی شده. ۳ - ناراحت مضطرب پریشان: [ برای این حادثه خیلی منقلبم. ]
بر گردیدن. مصدر میمی است به معنی بر گشتن. یا جای باز گشتن.

[ویکی الکتاب] معنی مُنقَلَباً: محل بازگشتن - بازگشتن (کلمه منقلب اسم مکان و یا مصدر میمی از انقلاب است)
ریشه کلمه:
قلب (۱۶۸ بار)

💡 از می شدن خراب آید نکوترم چون منقلب بود اوضاع دهر در

💡 هر کس که زطاق منقلب گشت بجفت آسایش خویش بر دو بر طاق نهاد

💡 سایلی گفتش چرائی منقلب در چنین وقتی چه باشی مضطرب