من بعد

من بعد. [ مِم ْ ب َ ] ( ع ق مرکب ) از این سپس. ( آنندراج ). پس از این. زین پس. از این پس: دفتر از گفته های پریشان بشویم و من بعد پریشان نگویم. ( گلستان ).
من بعد بیخ صحبت اغیار برکنم
در باغ دل رها نکنم جز جمال دوست.سعدی.بس توبه و پرهیزم کز عشق تو باطل شد
من بعد بر آن شرطم کز توبه بپرهیزم.سعدی.یک چند به خیره عمر بگذشت
من بعدبر آن سرم که چندی
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله کار خویش گیرم.سعدی.من بعد با فلک مفکن کار بنده را
زیرا کز او به کس نرسد هیچ طایله.ابن یمین ( دیوان چ باستانی راد ص 158 ).من بعد عقده ای که فتد در امور ملک
روشن شده ست ابن یمین را که زودزود
گردد به یمن همت این قطب اولیا
یکسر گشاده چون ره صدق و صفا گشود.ابن یمین.من بعد هرگز نتوانست به طریق گذشته در من تصرف کند. ( انیس الطالبین ص 120 ). والده آن درویش توبه کرد که من بعد از کسی چیزی نگیرد. ( انیس الطالبین ص 139 ).

(مِ بَ ) [ ع. ] (ق. ) پس از این، از این به بعد.

ازاین پس، پس ازاین.

ازین پس پس از این: بعد از تامل این معنی مصلحت چنان دیدم که در نشمین عزلت نشینم و دامن صحبت فراهم چینم و دفتر از گفته های پریشان بشویم و من بعد پریشان نگویم.
از این سپس. پس از این. زین پس

پس از این، از این به ب

💡 جهان به چشم مبیناد محتشم من بعد به جز تو گر بودش چشم یاری از یاران

💡 گر چشم کمال از تو بر جان و جهان افتد با مردم دون همت من بعد نپردازم

💡 و علی وصی النبی و ولی عهده و الساده من ولده القاده من بعده

💡 خموش می‌کند دلیر تماشای ماه من من بعد، چشم آینه و دود آه من

💡 چون کرد طرّه تو صبر جلال غارت من بعد اگر صبوری نتوانم از که باشد

💡 واعظ خموش، موعظه گفتن دگر بس است من بعد وقت موعظه خود شنیدن است