ملهی

ملهی. [ م َ ها ] ( ع اِ ) لهو. ( اقرب الموارد ). لهو. بازی. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || زمان لهو. ( از اقرب الموارد ). || بازی گاه. ( دهار ). جای لهو. ( از اقرب الموارد ). جای بازی. مَلعَب. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || موضع اقامت: هذا ملهی القوم. ( از اقرب الموارد ). || جای دیگدان: هذا ملهی الاثافی. ( از اقرب الموارد ) ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
ملهی. [ م ِ ها ] ( ع اِ ) آلت لهو وبازی. ج، ملاهی. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
ملهی. [ م ُ ] ( ع ص ) غافل کننده. ( غیاث ) ( آنندراج ) || در بازی آرنده. ( غیاث ) ( آنندراج ). و رجوع به الهاء شود. || مقلد و بذله گوی و مسخره و آنکه بازی می دهد. ( ناظم الاطباء ).

(مُ ) [ ع. ] (اِفا. ص. ) ۱ - آن که بازی می دهد. ۲ - بذله گوی، مقلد.

آلت لهو، ملاهی جمع
( اسم صفت ) ۱ - آنکه بازی دهد. ۲ - مسخره بذله گوی مقلد.

آن که بازی می‌دهد.
بذله گوی، مقلد.

💡 گشاده رایت منصور او در قنوج شکسته هیبت شمشیر او دل ملهی

💡 سپه به لشکر برهان پور ملعون زد که بود ملهی مخذول را سپه سالار

💡 رای زنی پیر بود بر در ملهی رای زن پیر گفت رای جوان را

💡 آنکه معبود اهل ملهی را خرد بشکست و ضبط کرد حصار