ملجأ

ملجا. [ م َ ] ( ع اِ ) مأخوذ از تازی، مَلجَاء.پناهگاه و جای پناه و مأمن و جای امن و پشت و پناه و جای استراحت و آسایش. ( ناظم الاطباء ):
روزی است ازآن پس که در آن روز نیابند
خلق از حکم عدل نه ملجا و نه منجا.ناصرخسرو.جاودان زی تو که ایمن بود از نکبت چرخ
هرکه چون درگه تو مفزع و ملجا دارد.
جمال الدین عبدالرزاق ( دیوان چ وحید دستگردی ص 101 ).
ملکت گرفته رهزنان برده نگین اهریمنان
دین نزد این تردامنان نه جا نه ملجا داشته.خاقانی.من و ناجرمکی و دیر مخران
در بقراطیانم جا و ملجا.خاقانی.بارگاه عصمةالدین روز بار
خسروان را جا و ملجادیده ام.خاقانی.از مصاف بولهب فعلان نپیچانم عنان
چون رکاب مصطفی شد مأمن و ملجای من.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 324 ).به استناد و اعتضاد شهزاده و ملجا و مهرب حضرت او نتواند. ( تاریخ غازان ص 86 ). و رجوع به ملجاء شود.
- ملجای خواقین؛ پشت و پناه پادشاهان. ( ناظم الاطباء ).
- ملجای نوح؛ کنایه از کوه جودی است که کشتی نوح علیه السلام آنجا فرود آمد. ( برهان ) ( آنندراج ). کوه جودی. ( ناظم الاطباء ).

جای پناه بردن، پناهگاه.

( اسم ) مجبور مضطر.
پناه گرفتن به کسی. پناه گرفتن.

[ویکی الکتاب] معنی مَّلْجَأٍ: پناهگاه (کلمه ملجا به معنای آن نقطهای است که آدمی بدان پناهنده و متحصن میشود )
معنی وَزَرَ: ملجا و پناهگاه کوه که در مواقع خطر به آنجا پناهنده میشوند
ریشه کلمه:
لج ء (۳ بار)
پناه بردن. «لَجَأ اِلَی الْحِصْنِ: لاذَبِهِ» ملجاء به معنی پناهگاه است. و دانستند از خدا جز به سوی او پناهگاهی نیست. ایضاً.. این کلمه فقط سه بار در قرآن یافته است.

ملجا
پناهگاه، تکیه‌گاه.

💡 کعبه مقصود خلق، روی تو باشد ای همه را در دو کون ملجأ و منجی

💡 گهرپاش کلک تو که شد ملجأ ثقات بود وقت حل و عقد کلید در نجات

💡 شمسه ایوان تو مناص شمس و قمر قبه خرگاه او ملجأ فتح و ظفر

💡 به بی کسان طریق وفا تویی ملجأ به ره روان ره التجا تویی غمخوار

💡 تنها نه کنون باشد او ملجأ مضطرها هنگام بلا از او جستند پیمبرها

💡 جهانبان، خدیوا، الا ای که آمد پناه تو ملجأ گبر و مسلمان