مطل

مطل. [ م َ ] ( ع مص ) دیر داشتن وام و دین را و درنگ کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مدافعت کردن وام. ( المصادر زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). دیر گزاردن وام را. تأخیر کردن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). امروز و فردا کردن در ادای دین و وام. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): شیرکوه جهت لشکر از شاپور التماس مالی کرد شاپور مطل و مدافعت پیش نهاد. ( تاریخ جهانگشای جوینی ). مرا پیش یکی از آل محمد حقی و مالی بود و به من نمیداد و دفع و مطل مینمود. ( تاریخ قم ص 206 ). و در رسانیدن آن دفعی و مطلی ننمائیم. ( تاریخ قم ص 157 ). || دراز کشیدن آهن و رسن را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). دراز کردن آهن به زخم. ( تاج المصادر بیهقی ). دراز کشیدن ریسمان و دراز کردن آهن با ضربه زدن. ( از اقرب الموارد ). || گداختن آهن و خود ساختن از آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مطل. [ م ُ طَل ل ] ( ع ص ) خون رایگان رفته. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || باران رسیده ( زمین ). ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
مطل. [ م ُ طِل ل ] ( ع ص ) امر مطل؛ کار غیرمستقل. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). کاری که مسفر ( پیدا و نمایان ) نباشد. ( از اقرب الموارد ) ( از محیط المحیط ). در ترجمه عاصم افندی و نسخه های اخیر «مستقر نباشد» آمده است. ( از محیطالمحیط ).
مطل. [ م ُ ] ( ع اِ ) مهلت. ( ناظم الاطباء ). || آب اندک که از خیک چکد یا ریزد. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به مُطلَة شود.

(مَ ) [ ع. ] (اِمص. ) مسامحه، مماطله.

تٲخیر کردن، درنگ کردن.

۱ - ( مصدر ) مسامحه و تاخیر کردن در پرداخت و ام یا انجام دادن کاری. ۲- ( اسم ) مسامحه مماطله.
امر مطل کار غیر مستقل

مسامحه، مماطله.

💡 با آن که هیچ مطلب ممکن روا نشد دل خوش نمی‌کنیم مگر از محال‌ها

💡 بر تخت ملک فقر چو او شاه مطلق است شاهان فقر جمله بدو کرده اقتدا

💡 مرا در خود طلب مطلوب حاصل که تا گردانمت در عشق واصل

💡 صد پرده بیش بر رخ مطلب فزوده شد فیّاض بی‌خبر که خبردار گشته‌ایم

💡 او نمی جوید به غیر از وصل دوست زانکه مطلوب دلش دیدار اوست