مشئوم

مشئوم. [ م َ ] ( ع ص ) مشؤوم. میشوم. بدیمن. نامیمون. نامبارک:
بر زنی گشت عاشق آن مشئوم
آن نگونسارتر ز راهب روم.سنایی ( حدیقه از فرهنگ فارسی معین ).و رجوع به مشؤم و مشؤوم و مشوم شود.

(مَ ) [ ع. مشؤوم ] (اِمف. ) نامبارک، بدیمن. ج. مشائیم.
(مَ ) [ ع. مشؤوم ] (اِمف. ) نامبارک، بدیمن. ج. مشائیم.

نامبارک، بدیمن، بدشگون.

نامبارک، بدیمن.
مشائیم.
نامبارک، بدیمن.
مشائیم.

💡 آن یکی در دولت مشئوم شه سلطان حسین بس خرابیها ز افغان کاندرین بوم آمده

💡 کین تو بر اعدای تو مشئوم‌ تر آمد از تاختن رستم سکزی به پسر بر

💡 نه آدم بود کز گندم فریبد دیو مشئومش نه شیطان بود کز آدم بروید نخل حرمانش

💡 و کذا تستعبد الناس باحسان وجود خصمک المشئوم امسی کقدار فی ثمود

💡 این شب عید مبارک، چه شب مشئومی است دهر مبهوت، چه آینده نامعلومی است؟

💡 بباز ماند یارت از آن بود فرخ ببوم ماند خصمت از آن بود مشئوم