مزعفر

مزعفر. [ م ُ زَ ف َ ] ( ع ص، اِ ) پالوده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( نشوء اللغة ص 91 ). || شیر سرخ که اسدالورد باشد. ( منتهی الارب ). اسد الورد. ( اقرب الموارد ). شیر سرخ که رنگ آن مابین کمیت و اشقر بود. ( ناظم الاطباء ). شیر. ( مهذب الاسماء ).
مزعفر. [ م ُ زَ ف َ ] ( ع ص ) زعفرانی. ( یادداشت مرحوم دهخدا ) ( آنندراج ) ( غیاث ): ثوب مزعفر؛ جامه رنگ کرده به زعفران. ( ناظم الاطباء ) ( مهذب الاسماء ). رنگ داده شده به زعفران. ( از منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). به زعفران رنگ کرده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). زعفرانی. زعفران زده. به زعفران کرده. زعفری. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

(مُ زَ فَ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - زرد، به رنگ زعفران. ۲ - غذایی که با زعفران خوشبو و رنگین کرده باشند.

۱. زعفرانی، زردرنگ.
۲. طعامی که آن را با زعفران خوش بو و رنگین کرده باشند، خوراکی که در آن زعفران ریخته باشند.

( اسم ) ۱ - خوراکی ( پلو یا چلو ) که با زعفران خوشبو و رنگین شده باشد. ۲ - زعفرانی زرد رنگ.
پالوده

💡 تا نشاند آرزوی نرگس بیمار تو ناردان اشک رویم را مزعفر می‌کند

💡 ز روی زرد همچون زعفرانم جهانی را مزعفر می‌توان کرد

💡 ماییم بلای دی چشیده چون باغ ز زخم دی مزعفر