مرضع

مرضع. [ م َ ض َ ] ( ع اِ ) سر پستان و هر جایی که مکیده شود. ج، مَراضع. ( ناظم الاطباء ). پستان. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
مرضع.[ م ُ ض ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر ارضاع. رجوع به ارضاع در ردیف خود شود. زن که بچه شیرخواره دارد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و چون صفتی است مخصوص اناث لذا احتیاجی به تاء تأنیث ندارد. ( از اقرب الموارد ). ج، مرضعات و مَراضع و مراضیع. ( ناظم الاطباء ).

= مرضعه

شیردهنده، زن شیرده، مرضعات و مراضع جمع
زنی که بچه شیر دهد شیرده: سر بسر گوش است و چشم است این نبی تازه زو ما مرضع است او ماصبی. ( مثنوی ) توضیح چون شیردادن مخصوص زنست مرضع برای زن استعمال شود.

[ویکی فقه] مرضع (به کسر ضاد) به زنی گفته می شود که بچه شیر خوار دارد، و اگر او را متصف به شیر دادن بچه کنند مرضعه گویند.
۱. ↑ الصحاح، ج۳، ص۱۲۲۰.
جابری عربلو، محسن، فرهنگ اصطلاحات فقه اسلامی، ص۱۵۷.

💡 و مبرّا من کلّ غبرّ حیضة و فساد مرضعة و داء مغیل‌

💡 کم من مسیح مرضع فی حجرها متکلم فی ساعه المیلاد