مذمت

مذمت. [م َ ذَم ْ م َ ] ( از ع اِمص ) ذم. مذمة. نکوهش کردن. نکوهیدن. بد گفتن. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به مذمة شود. || ( اِمص ) نکوهش. بدگوئی. مقابل محمدت.
- مذمت کردن؛ بدگوئی کردن. عیب جوئی کردن. ذم کردن.
- مذمت کننده؛ بدگوئی کننده. نکوهنده. ( فرهنگ فارسی معین ). عیب گوینده. عیب نهنده: زن صاحب جمال هر چند که در حسن و جمال رسیده باشد مذمت کننده خود را گم و کم نیابد. ( تاریخ قم از فرهنگ فارسی معین ).
مذمة. [ م َ ذَم ْ م َ ] ( ع مص ) ذم.هجو کردن و عیب نهادن. ( از متن اللغة ). مقابل مدح به معنی ستودن. ( از اقرب الموارد ). نکوهیدن. || ( اِمص ) نکوهش. ( مهذب الاسماء ) ( دستورالاخوان ). ملامة. ( متن اللغة ). خلاف محمدت. ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). ج، مذام. مذمت. رجوع به مذمت شود. || زفتی. ( منتهی الارب ). بخل. ( متن اللغة ). || حق. واجب. حرمت و آبرو. ( منتهی الارب ). ذمام و حرمت. ( متن اللغة ). حق و حرمت. گویند: هو یحفظ مذمته؛ ای حقه و حرمته. ( اقرب الموارد ). || رجل ذومذمة؛ مرد گران بر مردم. ( منتهی الارب )؛ ثقیل بر مردم. ( اقرب الموارد )؛ کل بر مردم. ذومَذِمَّة. ( از متن اللغة ).

(مَ ذَ مَّ ) [ ع. مذمة ] (اِمص. ) نکوهش، سرزنش.

۱. بد گفتن از کسی یا چیزی.
۲. بدگویی، نکوهش.

بدگفتن ازکسی یاچیزی، بدگویی
۱- ( مصدر ) بد گفتن از کسی یا چیزی.

نکوهش، سرزنش.

💡 از آنچه مذکور شد معلوم گردید که حقیقت خود دنیا چیزی است و در حق بندگان، چیز دیگر و اولی که زمین و اعیان موجود در آن باشد، بدی و مذمتی ندارد.

💡 و اگر بعضی از این عادات بر او دشوار آید، با خود اندیشه کند که آنچه به سبب اهمال ادبی او را لازم آید از مذمت و ملامت، زیادت از احتمال مشقت ترک آن عادت بود، تا برو آسان شود.

💡 «در نعمت حضرت سرور کائنات»، «در مذمت فلک و ابنای روزگار»،«صفت ولادت معصوم شاه»، «قصه گفتن عجب ملک پیش تخت سپه سالار بحرین»،«سرود گفتن عجب رود از زبان نوشلب» و«پاسخ دادن نوشلب مر عجب ملک را»

💡 درجه اول عموم خلق اند که به مدح شاد شوند و شکر گویند و به مذمت خشم گیرند و به مکافات مشغول شوند و این بدترین درجات است.

💡 حکیمی یارانش را گفت: دانش بیاموزید، چه اگر زمانه را شما مذمت کنند، به از آن است که به سبب شما مذمتش کنند.