مدفن

مدفن. [ م َ ف َ ] ( ع اِ ) جای دفن. محل گور. ( ناظم الاطباء ). جائی که در آن دفن کرده اند کسی یا چیزی را. ( یادداشت مؤلف ). ج، مدافن: سلطان بفرمود تا در برابر مدفن مأمون درختها فروبردند و همه را بر درخت کشیدند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 406 ).
مدفن. [ م ُدْ دَ ف َ ] ( ع ص ) پوشیده شده. پنهان کرده. ( ناظم الاطباء ). مستور. ( ازاقرب الموارد ): اِدَّفَنَه ُ؛ دفنه. ( از متن اللغة ).
مدفن. [ م ُدْ دَ ف ِ ] ( ع ص ) پوشاننده. ( ناظم الاطباء ). نعت فاعلی است از ادفان. رجوع به ادفان شود. || بنده ای که پنهان شود از آقای خود بخصوص از ترس فروختن. ( ناظم الاطباء ). رجوع به ادفان و نیز رجوع به دفون شود.

(مَ فَ ) [ ع. ] (اِ. ) گور، جای دفن.

جای دفن کردن، محل دفن.

جای دفن کردن، محل دفن
( اسم ) جای دفن کردن محل دفن.
پوشاننده

گور، جای دفن.

💡 گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مرا کی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا

💡 خاک مشهد نشد ار مدفن او، این حسرت دارد اجری که بصد فیض برابر گردد

💡 جان من تا بقیامت نبرم نام حیات گر پس از مرگ مرا کوی تو مدفن باشد

💡 بوترابت نام وتا شد مدفنت خاک نجف ذکر عرش و فرش شد یا لیتنی کنت تراب

💡 سایند سروران جهان جبههٔ نیاز بر درگهی که مدفن آن پاک گوهر است

💡 همچنین مدفن شاعر مشهور عارف قزوینی در مجاورت بنای این آرامگاه است.