مخلخل

مخلخل. [ م ُ خ َ خ َ ] ( ع اِ ) جای خلخال از ساق. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ). جای خلخال از ساق و اشتالنگ. ( ناظم الاطباء ): ساق و ساعد ما را به عادت نسوان مسور و مخلخل نیافته اند. ( مرزبان نامه ). || شخصی که بگیرد گوشتی که بر استخوان باشد. ( آنندراج ). خَلْخَل َ العظم؛ گرفت گوشت را که براستخوان بود. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ( به کسر خاء دوم ) آن که گوشت از استخوان برمی گیرد و برهنه می کند آن را. ( ناظم الاطباء ). || چیزی که اجزایش با هم خوب چسبان و متصل نباشد. ( غیاث ) ( آنندراج ). اجزای از هم گسیخته. بی توان. سست:
گفت آری تجربه کردم که من
سخت رنجورم مخلخل گشته تن.مولوی. || درهم ریخته. ویران:
تا که من باشم وجود من بود
مسجد اقصی مخلخل کی شود.مولوی.

(مُ خَ خَ ) [ ع. ] ۱ - (اِمف. ) رخنه شده، دارای رخنه. ۲ - خلخال به پا کرده. ۳ - (اِ. ) موضع خلخال در ساق پا.

رخنه شده، رخنه دار.
دارای خلخال (در پا ).

رخنه شده، دارای رخنه.
خلخال به پا کرده.
موضع خلخال در ساق پا.

💡 پس شبی از شبها که ادهم شب بسوار مخلخل بود و چشم ایام بظلام مکحل، فلک ردای نیلی داشت و هوا طیلسان پیلی.

💡 آنچنان افکند خود را سخت زیر که مخلخل گشت جسم آن دلیر

💡 گفت آری تجربه کردم که من سخت رنجورم مخلخل گشته تن

💡 تاج مریم گلبن از مطر مکلل دان وز زمردین سبزه ساق او مخلخل دان