محبره

( محبرة ) محبرة. [ م َ ب َ رَ ] ( ع اِ ) سبب شادی و فراخی عیش. ( ناظم الاطباء ). النساء محبرة؛ ای مظنة للحبور و السرور. ( منتهی الارب ).
محبرة. [ م َ / م ِ ب َ رَ / ب َرْ رَ ] ( ع اِ ) سیاهی دان. ( منتهی الارب ). ( آنندراج ). دوات و مرکب دان. حبردان. ج، محابر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( زمخشری ).
محبرة. [ م ُ ح َب ْ ب َ رَ ] ( ع ص ) مؤنث محبر. || شاة محبرة؛ گوسپندی که در چشمش نقطه های سیاه و سفید باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
محبرة. [ م ُ ح َب ْ ب َ رَ ] ( اِخ ) ( الَ... ) قصیده ای است نونیه. رجوع شود برای وصف آن بعنوان «الالفیةالمحبرة» در الذریعة ( ج 2 ص 298 ). ( یادداشتهای قزوینی ج 3 ص 285 ).
محبره. [ م َ ب َ رَ / رِ ] ( ازع، اِ ) جعبه که در آن اسباب تحریر و قلم و دوات و کاغذ و جز آن گذارند. ( ناظم الاطباء ). مداددان. ج، محابر. ( مهذب الاسماء ). حبردان. || در تداول زنان، صندوقچه. جعبه. مجری. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
محبره. [ م َ ب َ رَ ] ( ع اِ ) محبرة. دوات. سیاهی دان. دویت. مرکب دان. ج، محابر:
از مکر او تمام نپرداخت آنکه او
پر کرد صدکتاب و تهی کرد محبره.ناصرخسرو.نسخه مکرش تمام ناید اگر من
محبره سازم یکی چو چاه زباله.ناصرخسرو.متاع و اثاث طالب علمان که آن ورقی چند باشد و محبره و قلمدان بدوش و آغوش از آن بیت الاحزان بیرون کشید. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 3 ).

(مَ بَ رِ ) [ ع. محبرة ] (اِ. ) دوات و مرکب دان. ج. محابر.

مَرکب دان، دوات.

( اسم ) ۱ - جای مرکب تحریر دوات. ۲ - صندوقچ. کوچک که در آن لوازم تحریر را جا دهند جمع: محابر.
قصیده ایست نونیه

محبرة
دوات و مرکب دان.
محابر.

💡 چون مفتی ضمیر تو گیرد قلم به دست برجیس زمین زند از رشک محبره

💡 به زیر پر قوش اندر، همه چون چرخ دیباها به پر کبک بر، خطی سیه چون خط محبرها

💡 از مکر او تمام نپرداخت آنکه او پر کرد صد کتاب و تهی کرد محبره

💡 از برای سواد آن نامه دل من محبره زبان خامه

💡 مفرش از جرجانی و مخفی شمار در جهای خط و حبر محبره

💡 لفظ در کلک تو بنهفته چو یونس درحوت معنی از محبره آورده چو یوسف از چاه