مایده

( مایدة ) مایدة. [ ] ( اِ ) در مفردات ابن البیطار چ مصرص 35 در فوائد «اشق » گوید: «وینفع من وجع الظهر و المایدة» ولکلرک مترجم فرانسوی ابن البیطار این عبارت را «برای درد پشت و کمر مفید است » معنی کرده است و کلمه مایده را بدین معنی در جائی نیافتم و شاید غلطی در کتابت باشد. ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
مایده. [ ی ِ دَ / دِ ] ( از ع، اِ ) مائده. خوان. سفره: چون از انشاد این قصیده فراغ حاصل آمد مایده نهادند مزین به اصناف مطعوم... ( تاریخ بیهق ص 161 ).
کشیده مایده یک میل در میل
مگس را گاو دادی پشه را پیل.نظامی.و رجوع به مائده شود.

(یِ دَ یا دِ ) [ ع. مائدة ] (اِ. ) ۱ - خوردنی. ۲ - خوان، سفره. ج. مائدات. موائد.

خوان، خوان بطعام آراسته، خوردنی، طعام
( اسم ) ۱- خوردنی. ۲- خوانی که بر آن طعام باشد. یا مائد. خرگهی. نعیم بهشتی نعیم آسمانی.یا مائد. مسیح. روایت کنند که تا مدتی هر روز بوسیل. ابر خوانی برعیسی ع نازل میشد و در آن ماهیی بود بریان بی خار که روغن ازو می چکید. نزدیک سر آن نمک و متصل به دم آن سرکه و بر حوالی خوان انواع تره ها چیده بود و پنج گرده نان بر یکی روغن زیتون بردیگری عسل برسوم روغن زرد برچهارم پنیر و بر پنجم قدید ( گوشت بریان ) بود.
اشق

مائدة
خوردنی.
خوان، سفرهنگستان
مائدات. موائد.

💡 جامی اگر آن شوخ نهد مایده وصل زان خوان کرم غیر گدایی چه کند کس

💡 از مایده غمت تنم آباد است وز بند غمت دل از جهان آزاد است

💡 چربد از مایده کرده خمیر بر سر خوان شه از شکر و سیر

💡 جگر پاره اگر مایده خوانم شد چشم شور فلک سفله نمکدانم شد

💡 بود از زخم زبان خار بیابان جنون نمک مایده عشق ز چشم شورست