ماندن

ماندن. [ دَ ] ( مص ) توقف کردن. ( ناظم الاطباء ). توقف کردن. درنگ کردن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). ایرانی باستان، من. پهلوی، ماندن. پارسی باستان و اوستا، من ( انتظار کشیدن ). پهلوی، مانیشتن، مانیشن. پازند، ماندن. ارمنی، منام ( ماندن، انتظار کشیدن، خدمت کردن ). لاتینی، منئو. یونانی، منو. کردی، مائین ( ماندن )... ( حاشیه برهان چ معین ): خراد برزین و بزرگ دبیر او را گفتند که ای ملک بی این سپاه چه ماندی که جنگ نتوانی کردن و می بینی که همه سپاه از تو بشدند. ( ترجمه طبری بلعمی )

(دَ ) [ په. ] ۱ - (مص ل. ) اقامت کردن. ۲ - عقب افتادن. ۳ - درمانده و ناتوان شدن. ۴ - شبیه بودن، مانند بودن. ۵ - تعجب کردن. ۶ - شکیبیدن، صبر کردن. ۷ - (مص م. ) سپردن، واگذاردن. ۸ - باقی گذاشتن، به جا گذاشتن.

💡 همان مهد زرین و پرده سرای ببرد و نماندند چیزی به جای

💡 پیر طریقت گفت: «الهی من بقدر تو نادانم و سزای ترا ناتوانم، در بیچارگی خود سرگردانم، و روز بروز در زیانم چون منی چون بود؟ چنانم! و از نگرستن در تاریکی بفغانم، که خود بر هیچ چیز هست ماندنم ندانم! چشم بروزی دارم که تو مانی و من نمانم. چون من کیست؟ گر آن روز ببینم ور ببینم بجان فدا آنم.

💡 چو از بازگشتن ندید ایچ رای بماندند خرگاه و خیمه به جای

💡 نه یارای ماندن نه پای گریز دو چشمش چو سیل روان اشک ریز

💡 تو ایمن چون شدی بر ماندن خویش؟ که داری باد در پس چاه در پیش