ماماچه

ماماچه. [ چ َ چ ِ/ ماچ ْ چ َ / چ ِ ] ( اِ مصغر ) مادر کوچک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || ماماجه. ( آنندراج ). قابله. ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). قابله و آن زنی است که اطفال را در وقت زاییدن گیرد. و رجوع به ماما شود. || دختر یا زنی که بیش از حد و سن خویش در امور مداخله کند. دختری نارسیده که گفتار ورفتاری نامطبوع به تقلید زنان سالخورده دارد. دختری که بیش از حد سن خویش در کار مادر و کسان و خانه دخالت کند به ناشایست. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

(چِ ) (اِ. ) قابله.

= ماما

( اسم ) ۱- مادر: گفت: ماما. درست شد دستم چون گل از دست دیگران رستم. ( هفت پیکر. چا. استانبول ۱۵۷ چا. ارمغان ۲. ) ۱۸۹ - کسی که زن حامله را در وضع حمل یاری کند وبچ. او را بگیرد قابله.

💡 شتاب از پی پاس فرزند را بخواندند ماماچه ای چند را

💡 از مردن ماماچه و مشاطه ی این مرز کو ترک نما مادر گیتی ره و هر هفت