مأذون

مأذون. [ م َءْ ] ( ع ص ) اجازت و دستوری داده شده کسی را در چیزی. ( منتهی الارب ). دستوری داده شده و مباح و رخصت داده شده. ( ناظم الاطباء ). اذن داده شده. اجازت داده شده. ( آنندراج ). دستوری یافته. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
به نفخ صور شود مطرب فنا موسوم
به رقص و ضرب و به ایقاع کوهها مأذون.جمال الدین عبدالرزاق.باده می بایستشان در نظم و حال
باده آن وقت مأذون و حلال.مولوی. || اذن دخول یا خروج داده شده. || مجاز و آزاد. || مرخص. ( ناظم الاطباء ). || بنده ای که مولی به او اذن سوداگری داده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || یکی از مراتب و مناصب دعات اسماعیلیه است و آن رتبتی دون داعی است. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). یکی از مراتب روحانی اسماعیلیه و آن پایین تر از داعی و بالاتر از مستجیب است. ج، مأذونین. ( فرهنگ فارسی معین ):
چنان چون دوست داری تو خداوندان دانش را
ندارد هیچ شاعی دوست مر داعی و مأذون را.
قطران ( از حاشیه دیوان عثمان مختاری چ همائی ص 4 ).
فضل سخن کی شناسد آنکه نداند
فضل اساس و امام و حجت و مأذون.ناصرخسرو.حجت و برهان مجوی جز که زحجت
چون عدوی حجتی وداعی و مأذون.ناصرخسرو.مردم شوی به علم چو مأذون کو
داعی شود به علم زمأذونی.ناصرخسرو.این علم را قرارگه و گشتن
اندر بنان حجت و مأذون است.ناصرخسرو.از رسول و وحی و امام و حجت و داعی و مأذون و مستجیب. ( جامعالحکمتین ).

( مأذون ) (مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - اجازه داده شده. ۲ - یکی از مراتب دعوت اسماعیلیان.

اذن داده شده، مُجاز.

اذن داده شده
۱- ( اسم ) اذن داده شده اجازت داده دستوری داده. ۲- ( اسماعیلیه ) یکی از مراتب دوحانی اسماعیلیه و آن پایین تر از داعی و بالاتر از مستجیب است جمع: ماذونین: از رسول و وحی و امام و حجت و داعی و ماذون و مستجیب...

اجازه داده شده.
یکی از مراتب دعوت اسماعیلیان.

💡 اگر به زندان‌، حلق پسر برند به تیغ به تعزیت نبود مادر و پدر مأذون

💡 گفتم چشمم سیل اشکم شهر را سازد خراب گفتمش گو شوخراب از گریه مأذون کردمش

💡 علی است مظهر حق حق بود بدست علی از این زیاده نگویم که نیستم مأذون

💡 همی نخواهم گفتن مدیح کس که نیم زطبع خویش بمدح دگر کسی مأذون

💡 بحکم جزم کنم دور چرخ را محجور اگر بوم ز جناب تو نیم مأذونی