لخچ
لغت نامه دهخدا
لخچ. [ ل َ خ َ / ل َ ] ( اِ ) لخج. زاک سیاه رنگ رزان بود. ( اوبهی ). زاج سیاه و اشخارباشد که آن را قلیا گویند. ( برهان ). زاک زرد است چون با مازو جفت شود رنگ سیاه دهد. رجوع به لخج شود.
فرهنگ فارسی
( اسم ) زاج سیاه که رنگرزان بکار برند اشخار: بینی آن زلفینکان چون چنبری بالابخم ( بالای خم. دهخدا ) کش بلخج اندر زنی ایدون شود چون آبنوس. ( طیان لغ. )
لخج. زاک سیاه رنگ رزان بود
ویکی واژه
لخچ (جمع لخچها)
#
جمله سازی با لخچ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آشپزی راچا و لخچومی در بیشتر انواع غذاها با هم مشترک هستند و اغلب در یک دسته آشپزی گروهبندی میشوند.
💡 او هنگام صحبت کردن با هیجان زیاد دچار لخچ میشد، که باعث میگشت جملاتش را با دشواری و مکثهای طولانی بیان کند.
💡 پزشک متخصص توضیح داد که این نوع لخچ ممکن است ناشی از استرس یا عوامل روانی باشد و نیاز به تمرینات گفتاری دارد.
💡 کودک کوچک با وجود لخچ خفیفی که داشت، با اعتماد به نفس کامل داستانهای خود را برای دوستانش در مهدکودک تعریف میکرد.