فلان

فلان فلان، نامشخص

فلان. [ ف ُ ] ( ع ص مبهم، ضمیر مبهم ) از نامهای مردم، و با الف و لام مر غیر مردم را. ج، فلون. ( منتهی الارب ). شخص غیرمعلوم. بهمان: فلان را با فلان چه نسبت ؟ ( فرهنگ فارسی معین ). فارسیان به فتح استعمال کنند و خطاست. ( آنندراج ). فارسیان یاء در آخر آن زیاد کرده، فلانی گویندچنانکه در قربانی کرده اند. ( از غیاث ). و بهمان نیز همین معنی را دارد و بیشتر با هم استعمال کنند. ( برهان ). فلان، بهمدان، بیسار. ( یادداشت مؤلف ). و گاه بصورت صفت پیش از اسمی درآید: فلان مرد؛ مردی ناشناس. بطور کلی در ترکیب معنی صفتی پیدا میکند

(فُ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - شخص نامعلوم. ۲ - جانشین کلمه ای رکیک که نخواهند از آن نام ببرند.،به ~ش هم نبودن کنایه از: مطلقاً برایش اهمیت نداشتن.،به ~ گاو زدن کنایه از: هدر دادن، اتلاف کردن.

برای اشاره به شخص، جا، یا هرچیز مبهم به کار می رود، بهمان، فلانی: خیری کن ای فلان و غنیمت شمار عمر / زآن پیشتر که بانگ برآید فلان نماند (سعدی: ۵۹ ).

شخص غیرمعلوم، اشاره به یک شخص غیرمعلوم، مرادف بهمان، درفارسی فلانی هم میگویند
شخص غیر معلوم بهمان: گفت فلان را با فلان چه نسبت ? توضیح فارسیان به فتح استعمال می کنند و خطاست.

شخص نامعلوم.
جانشین کلمه‌ای رکیک که نخواهند از آن نام ببرند.؛به ~ش هم نبودن کنایه از: مطلقاً برایش اهمیت نداشتن.؛به ~ گاو زدن کنایه از: هدر دادن، اتلاف کردن.