فظ

فظ. [ ف َظظ ] ( ع ص ) مرد درشت خوی بدخوی سنگدل بدزبان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). درشتخوی. ( ترجمان علامه جرجانی ترتیب عادل بن علی ). || ( اِ ) آب شکنبه که در بیابان بی آب، شکم شتر کفانیده، سرگین افشارده بخورند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || ( مص ) بیفشاردن آب شکنبه را. ( منتهی الارب ).
فظ. [ ف َ ] ( رمز ) رمز فظاهرٌ. ( یادداشت مؤلف ).

(فَ ظّ ) [ ع. ] (ص. ) درشت خو و بدزبان.

رمز فظاهر

درشت خو و بدزبان.

💡 گر حدیثت کژ بود معنیت راست آن کژی لفظ مقبول خداست

💡 اندر آن دم که خوش زبان باشد گوش را لفظ او چو جان باشد

💡 فکند اگر گرهی روزگار در کارت مدار بیم که باشد گره‌گشا حافظ

💡 چه شد ز آدمیت زد ار لفظ دم؟ چو معنی پری‌وار ازان کرده رم

💡 حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی من از آن روز که در بند توام آزادم

💡 بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت مگر نسیم پیامی خدای را ببرد