فریادرس

فریادرس. [ ف َرْ یا رَ / رِ ] ( نف مرکب ) دادگر. دادرس. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). دستگیر. یاری کننده. دادرس. ( غیاث ) ( از یادداشتهای مؤلف ):
نهادند پیمان دو جنگی که کس
نباشد در آن جنگ فریادرس.فردوسی.فرستاد نزد برادرْش ْ کس
همان نزد دستور فریادرس.فردوسی.زمانه سراسر فریب است و بس
نباشد بسختیت فریادرس.فردوسی.همه را زاد به یکدفعه نه پیشی نه پسی
نه ورا قابله ای بود نه فریادرسی.منوچهری.بیدادگر نگارا رحمی بکن چو دانی
کاندر جهان بجز تو فریادرس ندارم.سیدحسن غزنوی.از دست آنکه داور فریادرس نماند
فریاد در مقام مصلی ̍ برآورم.خاقانی.در این زمانه چو فریادرس نمی بینم
مرا رسد که رسانم به آسمان فریاد.ظهیر فاریابی.در آن کارها یاور او بود و بس
پناهنده را گشت فریادرس.نظامی.ستمدیده را گشت فریادرس
به فریاد نامد ز فریاد کس.نظامی.جهاندیده دستور فریادرس
گشاد از سر کاردانی نفس.نظامی.فریاد کز غم تو فریادرس ندارم
با که نفس برآرم چون همنفس ندارم.عطار.هرکه فریادرس روز مصیبت خواهد
گو، در ایام سلامت به جوانمردی کوش.سعدی.تو هرگز رسیدی به فریاد کس
که میخواهی امروز فریادرس ؟سعدی.- فریادرس آمدن؛ به فریاد رسیدن. به فریاد دیگران گوش دادن. دادرسی کردن:
گریه آبی برخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد.حافظ.
فریادرس. [ ف َرْ یا رَ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان جلالوند بخش مرکزی شهرستان کرمانشاهان، واقع در 63هزارگزی جنوب کرمانشاه و هشت هزارگزی چنار. ناحیه ای است کوهستانی، سردسیر و دارای 160 تن سکنه. از رودخانه دره بادام مشروب میشود. محصولاتش غله و لبنیات است. اهالی به کشاورزی و گله داری گذران میکنند. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).

( ~. رَ یا رِ ) (ص فا. ) ۱ - یاری کننده. ۲ - دادگر، دادرس.

کسی که به یاری دیگری می شتابد، دادرس.

( صفت ) ۱ - یاری کننده مدد کار دستگیر ۲ - دادگر دادرس.

یاری کننده. دادگر، دادرس. سپاس از جهاندار فریاد رس/ نگیرد به سختی جز او دست کس «فردوسی»

💡 بود حلقه در کعبه فریادرس بر این در بود حلقه ذکر و بس

💡 چو دل را در غمش فریادرس نیست مرا از دست دل فریاد هیلا

💡 چون رکابم چند داری پای مال بازکش یک‌دم عنان فریادرس

💡 من و زن در آن خانه تنها و بس مرا گفت کی شوی، فریادرس

💡 همه واژگونه بود کار دیو که فریادرس باد گیهان خدیو

💡 هرگزم فریاد اگر خواهی رسید آمد اکنون وقت آن فریادرس