فروق

فروق. [ ف ُ ] ( ع مص ) پیش آمدن کسی را دو راهه. ( منتهی الارب ). پیش آمدن دو راه کسی را و پرسیدن او که کدام راه را رود. ( از اقرب الموارد ). || رمیدن شتر ماده و خر و برجستن از درد زه. ( منتهی الارب ). گرفتن مَخاض ناقه را و رمیدن و برجستن. || واضح شدن امری کسی را. ( از اقرب الموارد ). || خداوند خسته پاره گردیدن. || سرگین انداختن مرغ. ( منتهی الارب ). || توضیح دادن امری را برای کسی. ( از اقرب الموارد ). || فَریقه خورانیدن زن را. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || توجه کردن کسی کاری را و یافتن راه آنرا. ( از اقرب الموارد ).
فروق. [ ف ُ ] ( ع اِ ) ج ِ فریق. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
فروق. [ ف َ / ف َرْ رو ] ( ع ص ) مرد ترسنده. ( منتهی الارب ). شدیدالفزع. ( اقرب الموارد ).
فروق. [ ف َ ] ( اِخ ) جایی است یا آبی در دیار بنی سعد. ( از معجم البلدان ).
فروق. [ ف َ ] ( اِخ ) جایی است در پائین هجر بسوی نجد و قومی در آن زیست میکنند. ( از معجم البلدان ).
فروق. [ ف َ ] ( اِخ ) لقب شهر قسطنطنیه است. ( از معجم البلدان ).

(فَ ) [ ع. ] (ص. ) مرد ترسنده، ترسان.

= فریق: خسرو صاحب القرآن، تاج فروق خسروان / جعفر دین به صادقی، حیدر کین به صفدری (خاقانی: ۴۲۳ ).

( صفت ) مرد ترسنده ترسان.
لقب شهر قسطنطنیه

مرد ترسنده، ترسان.

💡 در دل عاشق بجز معشوق نیست در میانشان فارق و مفروق نیست

💡 مفروق دو دیده ای و مقرون دلی دل هر چه بیندیشد مضمون دلی

💡 چونکه صحرا فروق مهر گرفت رو بصحرا ز خانقاه و رواق

💡 خصم تو چو ناقص است دایم بادا در صرع و نقرس چو لفیف مفروق

💡 خسرو صاحب القران، تاج فروق خسروان جعفر دین به صادقی، حیدر کین به صفدری