فرموده

در کتیبه‌های پهلوی، از جمله کتیبهٔ حاجی‌آباد، واژهٔ فُرمات به‌کار رفته که به معنای امرشده و توصیه‌شده است. این اشاره در فرهنگ‌نامه‌های معتبر، از جمله در حاشیهٔ برهان قاطع به تصحیح دکتر معین، ثبت شده و بر سابقهٔ دیرین این واژه در زبان فارسی گواهی می‌دهد. این واژه در زبان فارسی به‌صورت فُرموده به‌کار می‌رود و به معانی فرمان، فرمایش و حکم است. این مفهوم بیانگر دستوری است که از سوی مقامی صادر شده و انجام آن لازم و ضروری شمرده می‌شود. به‌طور مشخص، در متون کهن، به وظیفه و دستور الهی فَریضه اطلاق می‌شده که در حقیقت، همان فُرمودهٔ خدای عزوجل است. بنابراین، این واژه علاوه بر کاربرد عمومی در حوزهٔ اوامر و دستورات، در بافت دینی و برای اشاره به احکام و واجبات شرعی نیز کاربرد داشته است.